จากใจคนเป็นโรคสมาธิสั้น

วันนี้ผมว่าผมเป็นสมาธิสั้น เป็นโรคอย่างหนึ่งที่ไม่มีใครแก้ให้ผมตั้งแต่เด็ก ผมไม่เคยรู้ตัวมาก่อน ใครเห็นต่างก็ด่าว่าทอผมรังเกียจผมเห็นว่าผมเป็นคนไม่ดี แต่หารู้ไม่ว่ามันเกิดมาจากสาเหตุนี้ จริงๆแล้วผมหาทางแก้ไขมานานแล้ว มันแก้ไขไม่ได้สักที. เป็นโรคสมาธิสั้นทำอะไรนั่นนานไม่ได้แก้ไขปัญหาอะไรไม่ได้สติมีแค่ช่วงเวลาสั้นสั้นเท่านั้นเอง มันก็ทำให้ผมทำอะไรไม่ได้เลย บางคนเห็นผมก็ด่าว่าผมหาว่าผมเป็นคนไม่ดีหรือบางคนก็เห็นแก่ตัวหน่อยก็เอาโฮมไปทำประโยชน์ไปสนองประโยชน์ของตัวเอง หารู้ไม่ยิ่งทำยิ่งก่อปัญหาให้ผม ผมไม่คิดท้อเบาะวันที่ผมอยากมีชีวิตอยู่ก็ตรงอยู่เพื่อแก้ปัญหาตัวเองไป ขนาดพ่อแม่มันยังไม่ได้ช่วยเหลือผมเลย ผมเป็นเพียงแค่เด็กเกิดในระหว่างที่พ่อแม่ยังไม่พร้อมเลี้ยงดู วุธิภาวยังไม่ถึง ผมเกิดจากความผิดพลาดของพ่อแม่ มีใครสนใจอะไรผมและเค้าคงคิดว่าผมไปไม่รอด ก็เลยละเลยตั้งแต่นั้นมาตั้งแต่เล็กยันโต หลายหลายอย่างที่ทำเค้าไม่ได้ตั้งใจที่จะแก้ปัญหาให้ผมเค้าเพียงแค่ปัดปัญหาไปให้พ้นจากตัวเองเท่านั้น เพราะฉะนั้นก็ยังไม่มีคนพี่เข้าใจในปัญหาของผม ก็คงมองผมเป็นคนเลวและดุด่าว่าพอผมไปต่างๆนานาผมอึดอัดใจมากพี่เป็นแบบไหนแต่ผมออกมีความหวังว่าซักวันนึงผมจะแก้ปัญหาให้กับตัวเองได้ ในสังคมยังมีคนแบบผมอยู่มากและถูกสังคมกระทำเช่นเดียวกับที่ผมโดน ผมหวังว่าวันหนึ่งผมแก้ไขปัญหาให้กับตัวเองได้แล้วผมจะช่วยสังคมจากคนเหล่านี้บ้าง

Leave a Reply

SCROLL TO TOP